Między filmowym romantyzmem a gorzką rzeczywistością. Nasza dyskusja o Chrisie McCandlessie

Za nami pierwsze po wakacjach spotkanie DKK Zekranizowanej. 9 września w gronie sześciu osób dyskutowaliśmy o reportażu Jona Krakauera „Wszystko za życie” oraz jego adaptacji filmowej.

Już na starcie zestawiono ze sobą te dwa światy. Film Seana Penna potrafi oczarować, bo mocno skupia się na poetyckiej, intymnej stronie podróży Chrisa McCandlessa, wręcz ją romantyzując. Książka Krakauera z kolei inaczej rozkłada akcenty i głębiej wchodzi w psychikę bohatera. Dopiero w drugiej połowie odkrywa źródło prawdziwego dramatu. Jest nim głęboki żal Chrisa do ojca, który ukrywał swoją przeszłość, wymagał od dzieci idealizmu i kreował się na kogoś bez skazy, podczas gdy sam nie był bez winy. Klubowicze docenili też konstrukcję reportażu i to, jak autor, czerpiąc z własnych młodzieńczych doświadczeń, wplótł w historię losy innych podróżników.

W dyskusji przewijały się też oceny tego, kim właściwie był Chris. Z jednej strony widziano w nim wrażliwe „bananowe” dziecko o artystycznej duszy, które miało w życiu ułatwiony start, a jednak postanowiło to wszystko z premedytacją porzucić. Z drugiej strony upatrywano w nim młodego chłopaka pełnego brawury, któremu brakowało życiowego doświadczenia. Zauważono, że fascynował innych swoją charyzmą, autentycznością i tym, że budził powszechną sympatię. Intrygował jego specyficzny rys psychiczny: lubił ludzi, a jednocześnie potrafił odrzucić ich z dnia na dzień, bez mrugnięcia okiem.

Klubowicze stwierdzili, że zderzenie z dziką przyrodą brutalnie zweryfikowało te młodzieńcze ideały. W obliczu walki o przetrwanie, konieczności polowania i szukania ciepłego schronienia, wzniosłe filozoficzne maksymy ustąpiły miejsca przyziemnym listom zadań. Największą gorycz wzbudził jednak finał historii Chrisa i ironia kryjąca się za dumnym pseudonimem „Supertramp”. O jego tragicznym końcu nie zdecydował jeden błąd, lecz okrutny zbieg okoliczności, a był tak blisko cywilizacji i swojego wymarzonego życia.

Spotkanie zamknęła szersza refleksja nad tym, co właściwie nami kieruje. Czy jest to potrzeba przekraczania granic czy poszukiwanie pełni szczęścia poprzez wyzwania i tworzenie, które podejmujemy na własną rękę?

moderatorka Kamila Maryniaczyk 
DKK "Zekarnizowanej" we Wrocławiu